Maandag 19 januari 2026 was het zover. De eerste twee deelnemers van mijn allereerste retraite Silence of the Ocean arriveerden bij Hotel Meditaraneo in Dar es Salaam, Tanzania. Wat vorig jaar nog een idee was dat ik voorzichtig uitsprak, stond nu voor me bij de receptie; met mijn koffer in de hand.
En ja…ik zal eerlijk zijn: mijn glimlach was oprecht. Maar mijn hartslag ook. Ik heb jarenlang retraites georganiseerd voor anderen. Dat voelde veilig. Ik was de facilitator achter de schermen. Het zelf dragen, zelf begeleiden en zelf voor de groep staan. Daar zat mijn spanning. Het idee alleen al kon me wakker houden.
De overtuigingen kwamen in koor:
Je weet nog niet genoeg.
Je hebt nog niet genoeg diploma’s.
Wie ben jij om dit te doen?
En toch stond ik daar.
Waarom Tanzania
Dat deze retraite in Tanzania plaatsvindt, voelt voor mij logisch. Ruim tien jaar geleden raakte dit land iets in mij. Niet omdat het perfect is. Niet omdat alles hier klopt. Maar omdat ik hier zelf vertraag. De natuur is ongerept. De oceaan groot en onverschillig. Er is weinig afleiding. Wat mij raakt is hoe ik hier minder nodig lijk te hebben om écht aanwezig te zijn. Tanzania is voor mij geen droomdecor. Het is een plek die mij spiegelt.
Aankomen op het eiland
Lazy Lagoon Island ontvouwde zich als een verborgen schat: een klein, afgelegen eiland omringd door een turquoise lagune. Witte zandstranden en de constante ruis van de oceaan en wind maakten dat alles van de buitenwereld losviel. Hier was tijd in het moment en aandacht volledig. Ofwel pole, pole…
Deze retraite droeg ik niet alleen. Ik was hier samen met Elke, die tijdens deze dagen onze host was. Haar aanwezigheid voelde als een zachte bedding voor mij én voor de deelnemers. Bij aankomst worden we warm ontvangen door het team. Bekende gezichten en nieuwe gezichten. En dan… Simba. De hond die we vorig jaar al ontmoetten, staat daar weer. Hij kwam ooit als zwerfhond het eiland oplopen en is gebleven. Alsof hij zelf besloot: hier is het goed. Die eerste nacht lag hij voor mijn deur. Misschien toeval. Misschien niet. Ik weet alleen dat ik me minder alleen voelde. Alsof er iets waakte terwijl ik probeerde te landen. Want landen moest ik.
De eerste ochtend
De eerste sessie begon vroeg.
Om 05.30 uur werd ik wakker. Door de oceaan en een krachtige hartslag. Dit was het moment. Geen organisatie meer. Geen rol achter de schermen. Alleen ik. En twee mensen die iets van mij verwachtten.
Heel even dacht ik:
Wie ben ik om dit te dragen?
Mijn handen waren licht klam toen ik de yogamatten neerlegde.
Tijdens de eerste bio-energetische oefening vroeg ik hen hun lichaam te laten bewegen zonder plan.
Gewoon volgen wat zich aandient. Eén van hen begon te trillen. Eerst subtiel. Daarna zichtbaarder.
De ander verstijfde juist. Er viel een stilte die niet “mooi” was. Geen serene retraite-stilte.
Maar een zoekende, ongemakkelijke stilte waarin ik voelde dat ik nu iets moest kiezen: ingrijpen of vertrouwen.
Ik hoorde de woorden van mijn docent weer:
“Esther, trust the proces.”
Dus ik bleef. Ik ademde. Ik zei minder dan ik wilde zeggen.
Langzaam veranderde de spanning. Geen doorbraak met tranen en omhelzingen. Maar een kleine verzachting. Een schouder die zakte. Een adem die dieper werd. Misschien was dát het echte begin van de retraite. Niet toen we aankwamen op het eiland. Maar toen ik besloot niet weg te gaan van mijn eigen spanning.
Dieper gaan – een mini-scène
Tijdens een innerlijk-kind visualisatie -een oefening die ik van mijn ademcoach heb mogen ontvangen- en die ik heb aangepast naar de elementen van de oceaan en Lazy Lagoon Island, gebeurde iets bijzonders.
Tijdens de verbonden ademhaling en mijn stem werd bij één deelnemer het kleine vierjarige meisje ineens zo zichtbaar en aanwezig. Haar adem volgde het ritme van de golven. Haar volwassen zelf vlocht zich om dat kind heen.
Een versmelting die eeuwig leek. Waarbij ik in liefde en dankbaarheid in zichtbaarheid onderdeel mocht zijn.
Het is het soort moment dat je niet kunt plannen. Dat je alleen kunt ervaren.
Dat je als begeleider soms even moet durven loslaten, zodat iets groters kan gebeuren.
De dagen die volgden
We werkten met bio-energetica en yin yoga. Voor mij is bio-energetica geen techniek. Het is een manier van kijken. In hoe iemand beweegt, zie je vaak waar het leven zich heeft moeten aanpassen. Waar het zich heeft beschermd.
Terwijl ik de sessies begeleidde, was Elke op precies de juiste momenten aanwezig. Soms zichtbaar, met een kop thee, een zachte blik en een praktische ondersteuning. Soms bijna onzichtbaar maar voelbaar in de ruimte. Het gaf mij rust om te weten dat zij er was. Dat ik me volledig kon richten op het proces, terwijl zij de bedding mee droeg.
Simba liep intussen met ons mee. Soms voorop, soms op afstand. Iedere avond koos hij een andere deur om voor te slapen. Zijn aanwezigheid was eenvoudig. Onopgesmukt.
Het afscheid
Op de laatste dag was Simba nergens te bekennen. Alsof hij ruimte nam. Tot het moment dat wij het eiland verlieten.
Daar stond hij. Op het strand. Precies op tijd om ons allen gedag te zeggen. Ik glimlachte om mijn eigen neiging daar betekenis aan te geven. Misschien was het gewoon toeval. Misschien ook niet. Wat ik wél weet, is dat sommige ontmoetingen je bijblijven zonder dat je ze hoeft te verklaren.
Wat deze retraite mij leerde
Ik dacht jarenlang dat ik nog niet genoeg wist. Dat ik nog niet klaar was. Maar klaar voelen is geen voorwaarde. Het is vaak een uitstelmechanisme dat zich vermomt als perfectionisme. Deze retraite leerde mij niet dat ik geen angst meer heb. Ze leerde me dat ik kan blijven staan terwijl mijn rug nog nat is van het zweet. Misschien is dat wat een droom werkelijk vraagt. Droom groots, doen en durven blijven. Juist als het spannend is. Pole, pole…
Dit is een bijdrage van Esther Droste van Droste’s Academie op Balansportaal.
Zie ook haar vorige blog: De sprong wagen naar een positieve verandering in je sociale gezondheid: Welk pad volg jij?