Een jonge vrouw met alles op de rit, toch knapte er iets.
Op jonge leeftijd opkrabbelen uit een burn-out, helder krijgen wie je bent en wat je wilt, en ondertussen lekker aan de weg timmeren als coach?
Judie is zo’n vrouw die bewijst dat je diepste dal zomaar het begin kan zijn van je mooiste groei. Haar verhaal verdient dan ook een podium op Mind Mission, niet alleen omdat het inspirerend is, maar ook omdat het zó herkenbaar is voor iedereen die zich weleens afvraagt: Is het normaal dat ik zo onder druk sta, me zo gespannen voel?
De dag waarop alles kantelde
Het is mei 2021.
Ze heeft net een gezellige avond gehad met haar ouders en zus. Lekker uit eten, ontspannen sfeer. Maar in de auto terug naar huis gebeurt het. Iets waarvan ze weet nog steeds niet weet wat precies, triggert haar zó diep dat het in één klap misgaat. Tranen. Vanuit het niets. “Er brak iets,” zegt ze.
Maar ondanks dat had Judie geen moment bedacht om een stap terug te doen. ‘Je zit zo vast in een bepaald patroon, dat het voor mij gewoon normaal was om maar door te blijven gaan, totdat ik er letterlijk bij neer zou vallen. Dus ik had op dit moment ook in mijn hoofd; ik ga de volgende dag gewoon werken’.
Judie was de weg compleet kwijt. Ze voelde diep vanbinnen: dit gaat niet langer zo. Maar de knoop doorhakken om zich ziek te melden? Dat kon ze niet alleen. Gelukkig spraken haar ouders en zus uit wat zij zelf nog niet durfde toe te geven: “Je moet je ziek melden. Dit is niet goed. Zo kun je niet doorgaan.”
Achteraf gezien was het burn-out zaadje allang gezaaid
Achteraf gezien is het duidelijk: de burn-out kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Het was een optelsom. Op de middelbare school leefde Judie eigenlijk al niet haar eigen leven. Ze was altijd bezig met wat anderen van haar vonden. Ze werkte hard, ook buiten werktijd. Niet omdat iemand dat eiste, maar omdat ze geen half werk wilde leveren.
Perfectionisme bracht haar ver, maar bleek uiteindelijk haar valkuil.
Totale stilstand en complete overprikkeling
Zodra ze zich ziek meldt, ontstaat er ruimte. Ruimte voor alles wat ze al zolang had weggedrukt. En die ruimte vult zich in no-time met pijn, verdriet en uitputting.
Ze woonde samen met een vriendin, maar sloot zich iedere dag op in haar kamer. “Ieder geluid was me te veel. Alleen al een televisie die aan stond, gaf me te veel prikkels. Ook kon ik nog maar vijftien minuten op m’n telefoon kijken. Daarna móést ik naar buiten staren om mijn hoofd rust te geven.”
Zelfs boodschappen doen werd een onderneming en dan alleen op de meest rustige momenten van de dag. Langzaam begon ze weer op te bouwen. Wandelingetje van tien minuten. Dan vijftien. Steeds iets meer.
Zelfonderzoek en de eerste stappen richting herstel
Judie startte haar herstel bij een psycholoog, maar voelde al snel: dit is het niet helemaal. De klik ontbrak. Dus besloot ze het op haar eigen manier te doen. Zelf op onderzoek uit, met de vragen: Wat heb ík nodig? Waar krijg ik energie van? Wie ben ik eigenlijk?
“Ieder geluid was me te veel. Alleen al een televisie die aan stond, gaf me te veel prikkels.”
En toen nam ze het besluit: ik ga dit fixen. Ze dook erin, op zoek naar dé oplossing. Ze volgde cursussen over stress en burn-out, ging voor het eerst naar een psycholoog, probeerde psychosomatische fysiotherapie, hypnotherapie, familieopstellingen, energetische healing, haptotherapie en werkte haar door stapels boeken over persoonlijke ontwikkeling. “Ik ben heel oplossingsgericht”, zegt ze. “Dat helpt, maar het is ook een valkuil. Want soms wil je te snel fixen, terwijl herstel gewoon tijd nodig heeft.” Ze dacht: na een jaar ben ik er vast wel weer. Maar het liep anders.
Als ik Judie vraag welk boek haar echt is bijgebleven, noemt ze er één die ze zelfs vóór haar burn-out al las: “Het boek van Jelle Hermus heeft mijn interesse in persoonlijke ontwikkeling aangewakkerd, mediteren, bewust leven, eigenlijk alles is daar begonnen.”
“Tijdens mijn burn-out gaven de boeken van Jen Sincero me echt een duwtje in de rug om het anders te gaan doen. En Michael Pilarczyk trouwens ook, die heeft me echt aan het denken gezet.”
Tijdens haar zoektocht ontdekte Judie al snel: er is geen quick fix. Sommige dingen hielpen echt, andere totaal niet. Maar juist doordat ze zóveel heeft geprobeerd, weet ze nu wat voor haar wél werkt. “Had ik toen geweten wat ik nu weet, dan had ik mezelf zoveel ellende kunnen besparen.”
“Ik had gelezen dat een burn-out tussen de zes en twaalf maanden duurt. Dat hield ik mezelf voor. Maar uiteindelijk duurde het bij mij 2,5 jaar.”
Niet gek, zegt ze. “Het heeft ook járen geduurd om daar te komen.”
Soms moet je alles proberen om te weten wat níet werkt
Ze probeerde langzaam weer te werken, maar haar baan als logopedist paste totaal niet meer. Ze stopte ermee en ging op onderzoek: Wat past dan wél?
Even dacht ze aan iets creatiefs, zoals bakken, dit probeerde ze. Maar diep vanbinnen wist ze het al: ze wilde anderen helpen.
Ze ging aan de slag als taartenbakker bij een lunchroom. Daar ontdekte ze dat het tempo waarin ze moest werken en het feit dat je aan de lopende band dezelfde dingen moest maken, toch niet helemaal bij haar paste. “Ik moest stress zoveel mogelijk vermijden, dus dit was niet de juiste stap.” Al snel concludeerde Judie dat bakken geweldig is, maar dan wel thuis, ongedwongen op haar manier en tempo.
“Ik had gelezen dat een burn-out tussen de zes en twaalf maanden duurt. Dat hield ik mezelf voor. Maar uiteindelijk duurde het bij mij 2,5 jaar.”
Vervolgens kreeg ze een tijdelijke functie als receptioniste. In één klap ging ze van 20 uur per week naar 32 uur. “Het was een job met weinig prikkels, dus in die zin goed te doen, maar ik voelde heel sterk: dit wil ik niet voor de rest van mijn leven. Ik wil iets voor mezelf starten en niet meer vier dagen per week van 9 tot 5 werken.”
Haar droom was altijd al het verhuren van een B&B, en toen stuitte ze op een B&B verhuurcursus. Ze besloot het te proberen, en richtte een bedrijf op. Al snel kwam ze er echter achter dat dit het ook niet was voor haar.
Het keerpunt
Pas toen besloot ze de opleiding tot stress- en burn-outcoach te volgen. Misschien leuk om te weten voor de lezers: het was bij Judie niet in één keer ‘raak’ wat ze wilde met haar leven. Het is een kwestie van dingen uitproberen, soms falen en leren. En dit neemt ze ook mee in haar coaching. Want de belangrijkste pijler van de Vitaliteitspiramide is Zinvol leven. “Wanneer je écht doet wat je leuk vindt en waar je voldoening uithaalt en niet alleen in je werk, maar ook in je vrije tijd, heb je veel minder kans op stress- en gezondheidsklachten.”
Ondernemen als medicijn
Vandaag de dag is Judie gecertificeerd zenuwstelsel- en stresscoach. Ze combineert haar praktijk met een baan in loondienst. Maar het verschil is voelbaar.
“Van coachen krijg ik energie. Van mijn andere werk niet. En dat verschil moet je serieus nemen.”
Ze ziet mensen blijven hangen in banen die ze leegzuigen, vaak uit veiligheid of gewoonte. Maar stress heeft een prijs.
Stress komt in vermomming
En die prijs komt vaak in de vorm van subtiele signalen: koude handen, tikken met je voet, hoge ademhaling, piekeren of gespannen kaken…
“Mensen denken vaak: ‘Ik ben gewoon moe’ of ‘Ik zit even niet zo lekker in m’n vel’. Maar vaak is je zenuwstelsel al overbelast. En daar moet je écht op letten.”
Judie weet hoe belangrijk het is om je zenuwstelsel in balans te houden. “Ik schrok van elk geluid. Een scooter die voorbij raasde, voelde als een explosie. Je zenuwstelsel is je fundament. Je kunt niet bouwen op iets wat constant in alarmfase staat.”
Nieuwe grenzen, nieuw leven
Judie leeft nu bewust anders. Ze is gevoeliger voor prikkels, kan slecht tegen slaaptekort en laat alcohol liever staan. “Zelfs na één drankje voel ik me de volgende dag minder lekker en dat is het me gewoon niet meer waard.” Haar agenda houdt ze bewust luchtig. Geen volle dagen meer, maar ruimte om echt te voelen wat goed is.
“Mensen denken vaak: ‘Ik ben gewoon moe’ of ‘Ik zit even niet zo lekker in m’n vel’. Maar vaak is je zenuwstelsel al overbelast. En daar moet je écht op letten.”
Maar dat is geen beperking, dat is winst. Want ze blijft trouw aan wat goed voelt. En nee, ze is niet bang om terug te vallen. “Ik doe het nu écht anders. Ik voel mijn grenzen. Ik blijf in verbinding met mezelf. En ik grijp in als iets niet meer klopt.”
“Niet iedereen begreep me en ik snapte mezelf ook niet altijd”
Niet iedereen begreep precies wat er met haar aan de hand was. Zijzelf soms ook niet.
“Mijn klachten waren soms zo vaag. Ik snapte mezelf ook niet altijd. En het lastige is: een burn-out gaat niet in een rechte lijn. Dan denk je dat je goed bezig bent geweest, en ineens krijg je klachten. Dan dacht ik echt: huh? Waar komt dit nou weer vandaan?”
Toch kreeg Judie veel steun. Ze bleef haar vriendinnen en familie zien, maar moest wel heel bewust omgaan met haar energie.
“Waar wíl ik mijn weinige energie aan besteden? Dat werd een hele duidelijke vraag. En ik moest leren om daar eerlijk in te zijn naar mezelf én naar anderen.”
Psycholoog, coach…of allebei?
Een psycholoog en een coach hebben ieder hun eigen waarde, vindt Judie.
“Coaching draait minder om diagnoses stellen en meer om persoonlijke groei, gedragsverandering en praktische tools. Bij een coach kun je meestal direct terecht, zelf kiezen met wie je werkt en voelen wat bij je past. En het één sluit het ander niet uit, soms is coaching juist een hele mooie aanvulling op therapie.”
Wat is haar grootste inzicht?
“Ontdek wie je bent, wat je wilt en maak keuzes op basis daarvan. Niet op basis van verwachtingen van anderen.”
Judie is zelfs blij dat ze haar burn-out op jonge leeftijd kreeg. “Zo verspil ik niet nog meer jaren aan een leven dat niet van mij is. Ik doe nu wat me gelukkig maakt.”
Haar tip voor jou
“Vraag jezelf af: waar word jij blij van? En begin daarmee. Je hoeft je leven niet in één keer om te gooien, maar doe wél iets wat jou energie geeft.”
Als ik haar vraag wat signalen zijn van te veel stress of druk antwoordt ze:
“Let vooral op de kleine signalen. De grote herkennen we meestal wel. Maar als je sneller geprikkeld bent, vaker dingen vergeet, slechter slaapt, onrustig wordt als je even niks doet… dán moet je al in actie komen.
Veel mensen laten het sudderen tot het echt niet meer gaat. Maar een burn-out sluipt erin. En hoe langer je wacht, hoe dieper je erin zakt.”
Vraag jezelf af: waar word jij blij van? En begin daarmee.
Stress kun je niet altijd voorkomen. Maar bij burn-out geldt echt: voorkomen is zoveel beter dan genezen.
Voel jij dat je misschien te veel stress ervaart? Of wil je gewoon eens met Judie sparren over je energie, je zenuwstelsel of je werkplezier?
Check haar website, haar Instagram of plan meteen een gratis resetscan in via deze link.
* Geschreven door Mindmission, 12 mei 2025.
Geplaatst op Balansportaal, zie bij ons ook het profiel van Judie.